Afgelopen zaterdag stond ik 80 jaar later, rondom hetzelfde tijdstip, op de kade in de haven van Amsterdam. Op 3 oktober 1946 omstreeks 16.00 uur vertrok vanaf deze kade mijn opa met de MS Tegelberg naar voormalig Nederlands Indië. Hij zou daar zijn dienstplicht vervullen in de Dekolonisatieoorlog en 3 jaar, 2 maanden en 1 dag later weer terug in Nederland aankomen.
Ik doe sinds vorig jaar intensief onderzoek naar zijn letterlijke en figuurlijke sporen van deze verzwegen oorlog. Nu stapte ik, op die plek en op dat moment, in zijn voetsporen. Tachtig jaar later werden het op diezelfde kade ook mijn voetsporen.
Daar op die kade drong zich een niet te omzeilen brok in mijn keel aan me op, die zich niet liet wegslikken. Ik was niet eens in staat een woord uit te spreken. Het overviel me.
In bezinning kon ik zien wat er gebeurde.
Nu ik mij fysiek aan deze kade bevond, nam ik ook een symbolische positie in die ik niet eerder had ingenomen. Ik was de afgelopen periode onderzoeker, schrijver, spreker en denker geweest in de zoektocht naar het veteranenverhaal van mijn opa en in wat deze verzwegen oorlog heeft nagelaten.
Maar daar voelde ik me ineens alleen en uitsluitend zijn kleindochter. Midden in het spoor dat hij had achtergelaten.
Reactie plaatsen
Reacties
Kippenvel. Opnieuw