Aan het einde van 2025 kijk ik terug op een jaar dat alles in beweging zette. Een jaar waarin ik bewust ruimte maakte. Ruimte om stil te staan, om te onderzoeken en om te schrijven. Ruimte voor datgene wat ik al zo lang wilde doen en eindelijk vorm mocht krijgen.
Begin augustus, na de zomervakantie, begon de reis echt. Het persoonlijke projectplan lag klaar. De randvoorwaarden waren zorgvuldig georganiseerd. Alles stond op zijn plek om te beginnen. En onwetend over wat deze maanden met mij zouden doen.
Wat er volgde was rijker en gelaagder dan ik had kunnen voorzien. Mijn onderzoek kreeg gaandeweg steeds meer vorm. Ik ontwierp de eerste contouren van mijn boek en ontwikkelde langzaam de toon van mijn schrijfstijl. De weken vulden zich met zoeken, lezen, schrijven, denken en voelen.
Er gebeurden zoveel bijzondere dingen. Mensen kwamen op mijn pad die ik nooit had verwacht te ontmoeten. Een gesprek met een historicus die veel Indiëveteranen heeft geïnterviewd opende nieuwe perspectieven en verdiepte mijn blik. De bijdrage die ik mocht leveren aan de podcastreeks #MeeOpMissie van het project Helmen vol Verhalen was een geweldige en waardevolle ervaring. Ook kwam ik in contact met steeds meer kinderen van Indiëveteranen. Dat waren ontmoetingen vol herkenning en verbondenheid en gesprekken waarin gedeelde geschiedenis en doorgegeven stilte voelbaar werden. Uiteindelijk belande ik via via bij de zoon van één van de beste kameraad van mijn opa, zonder dat ik daar gericht naar op zoek was. Nog nooit was ik zo dicht bij mijn opa geweest. Dat moment voelde wederzijds als nabijheid over generaties heen.
Wat mij raakt is de betrokkenheid van zoveel mensen. Vanuit uiteenlopende hoeken kreeg ik steun, bemoediging en vertrouwen. Steeds opnieuw hoorde ik hoe belangrijk dit onderzoek is. Hoe waardevol het boek zal zijn dat hieruit groeit. Hoe mijn blogs gewaardeerd worden. Het liet mij voelen: dit werk doet ertoe. Niet alleen voor mij, maar ook voor anderen.
Naast het onderzoek voltrok zich ook een intens persoonlijk proces. Even niet werken in de gebruikelijke zin en mij volledig wijden aan datgene wat ik zelf wilde vormgeven. Niet iemands opdracht, maar mijn eigen innerlijke opdracht. Uit het werkende leven stappen maakte veel los. Het bracht ruimte voor voelen, voor bezinning en voor reflectie. Ik had intense gesprekken met mezelf. En even mooie gesprekken met anderen. Tot het moment kwam waarop ik zeker wist: deze reflectie vraagt om een keuze.
Die keuze maakte ik in oktober. Ik besloot mijn sabbatical te verlengen voor onbepaalde tijd. En ik koos ervoor mijn onderzoek verder te verdiepen en mijn schrijven alle aandacht te geven die het vraagt. Dat betekende dat ik mijn baan opzegde. Een stap die moed van me vroeg en tegelijk was het een stap die helder voelde. Omdat alles in mij wist: dit is de weg die ik nu te gaan heb.
2025 was een enerverend maar bovenal een verhelderend jaar. Het vroeg vertrouwen in mijzelf en moed om de stappen werkelijk te zetten. Maar het schonk mij ook zo veel levensvreugde.
En nu kijk ik vooruit. 2026 begroet ik vol overgave met energie en blijdschap. Ik ga verder met mijn onderzoek en heb in het nieuwe jaar prachtige interviews gepland. Naast het volgen van de voetsporen van mijn opa verdiep ik mij steeds meer in het toneel waarop dit verhaal zich heeft afgespeeld. Het is boeiend, intrigerend en confronterend en tegelijk van onschatbare waarde. In mijn hoofd leven nog meer mooie en betekenisvolle ideeën, waarvan ik hoop dat deze ook tot ontwikkeling mogen komen in 2026.
Het ontroert me hoe mensen mij al deze maanden bleven steunen. Vanuit allerlei hoeken ontvang ik tot op de dag van vandaag nog boeken, bronnen en informatie. Mijn onderzoek leeft niet alleen bij mij; het raakt ook anderen. Dat besef draagt mij en zorgt er mede voor dat ik 2026 binnen zal stappen met mijn armen wijd gespreid. Open voor alles wat zich mag gaan ontvouwen.
Luister via deze link de podcast.
Reactie plaatsen
Reacties